zizijoonbihamta

؟
نویسنده : zizi s - ساعت ۱٢:٥٦ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٥ خرداد ،۱۳۸۸
 

اگر این جان ِ من است
        که مرا از تو جدا ساخته است
                 به کناریش نهم
        به همان گوشه که خصم
                 در لباسی که ثواب از سر و رویش بارد
        به تو در خانه ی خود تاخته است

 

اگر این عقل ِ من است
        که مرا ساکت و خاموش کند
 وگر این قلب بخواهد روزی
         قصّه ی روشن ِ انکار تو را
                 پس از این عشق فراموش کند
        آتشی گرم به جانش فکنم
                  تا که این خُرْد ِ خِرَد بَر شده را
        مست و عاشق وش و مدهوش کند
                  وین دل فارغ و آرام ِ سکون
                          عشق را بار دگر نوش کند

 

تو که خود می دانی
                  مایه ی دلخوشی ام بودن توست

مرد ره

        ! رو به همین راه بمان
                  راه ما روشن بود
                           نور حتی ز پی ظلمت آن می تابید
                  تو چنان پیش میندیش ز خویش 
        ! پرشرر، صادق و روشنگر و آگاه بمان
 


 
 
جومونگ
نویسنده : zizi s - ساعت ۱٠:۳٠ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢٤ خرداد ،۱۳۸۸
 

چند نکته است که تو فیلم جومونگ دیدم و الان برام خیلی واضح تر و اساسی تر به نظر رسید. می خوام برای شما هم بگمشون:

1-    امپراتور به جومونگ میگه : الان اوضاع طوریه که باید سرتو پایین بگیریو بگی چشم، به موقش  سر بلند کن و جواب بده.

2-    سوسانو به تمام خواسته های عمه جانش میگه چشم در حالیکه داره یه قصر با کلی سرباز واسه خودش و ملتش می سازه !

3-    ارباب یونتابال به عمه چیری یانگ میگه:

 قدرت مثه شنی میمونه که تو مشتته ، و  هر چی بیشتر مشتتو فشار بدی شنهای بیشتری از دستت میریزه، و من دارم میبینم که مشتت داره از شن خالی میشه.

4-    صبر و اراده جومونگ بالاخره اونو پیروز می کنه. اون نا امید نمی شه!

پیش از سحر تاریک است.


 
 
 
نویسنده : zizi s - ساعت ٦:۱٢ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٦ خرداد ،۱۳۸۸
 

بسیار سخت است.


 
 
من رفتم.
نویسنده : zizi s - ساعت ٦:٠٠ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٦ خرداد ،۱۳۸۸
 

انگشتانم سردی انگشتان تو را دارند اینبار!          قلم دیگر درونشان جای نمی گیرد.

دیگر هرگز از تو  در این برگ نخواهم نوشت، نمی توانم آزردگی را در چشمانت ببینم.

از تو جایی دیگر می نویسم، جایی که جز تو کسی نخواندش.

برایم بسیار سخت است ترک این برگ کاغذ، بسیار سخت.

خاطراتی بسیار در آن دارم.

انتهایش را نمی سوزانم شاید روزی، از نوشتنم آزرده نشوی، ازینکه احساسم را غیر از تو دیگری بخواند نرنجی.

باید بگویم خداحافظ، اما نمی گویم،   می گویم: من رفتم. تا آغازی دیگر.

من!، دارم اشک می ریزم!

.................................................

اما، یک سخن مانده:

تو بهترین دوست را داری، دوستی که، دوست من نیز هست....